Kibir Aynası

 

Aynalar boyun eğer senin o mağrur adına,
Cihan bir yana düşer, kurulursun tahtına.
Bir tek kendi sesindir layık olan kulağına;
Herkesi köle sanırsın o sahte saltanatına!

Hayran diller ararsın, hep övgüyle dillenen;
Kusursuz bir saraysın, gönül kapıları kilitli...
Gönlün kibir tahtında, zirvelerden seslenen;
Ruhun kendi meşkinde, sözleri hepten dikenli.

Kırarsın tüm kalpleri, bir an bile acımadan;
Kendini ilah sanıp basarsın göğüslerine.
Doymak bilmeyen nefsin, alkışlarla beslenir;
Muhtaç etmek istersin herkesi kendi kaderine!

Oysa bir cam parçasısın, dokunsalar kırılan...
Kibrin ardı bomboş bir uçurumdur uzayan.
Yalnızlık zincirindir boynuna hep sarılan;
Kendi yalan âleminde çürüyüp gideceksin!

Sanma ki bu saltanat sonsuza dek sürecek,
Gün gelir o aynalar yüzüne nefret kusacak.
Herkes kendi yolunda özgürce yürüyecek;
Ettiğin eziyetleri tarih bile affetmeyecek!

Recep Altun, 10 Kasım 2026, Sincan, Ankara