Kaybettiklerimizle sendelesek bile.
İşkenceymiş böyle nefes alabilmek,
Dünyanın bu kokuşmuş çöplüğünde.
Çok katlı
binalar yükseliyor boy boy,
Doğanın o yeşil tepelerinden.
Betonlar arasına gömülüyor ruhlar,
Sevgisizliğin karanlığı bilinmeden.
Gökyüzü gri
bir kefen şimdi şehirde,
Kuşlar bile unuttu göç yollarını.
Biz ki kökünden kopmuş fidanlar gibi,
Bekliyoruz bu enkazın sonbaharını.
Recep Altun,11 Ekim 2026,Kaman
Yorum Gönder
YORUMUNUZ HEMEN YAYIMLANIR