Babalar da Ölür

🎧 Dinle

Dağ gibi dururdu gölgesi evde,
Bir bakışı yeter, dinerdi sancı.
Meğer sığarmış o koca yürek de
Bir avuç toprağın altında şimdi.

Kapılarda ayak sesi yok artık,
Duvarlar üşüyor, sofralar yarım.
Çocukluk bitermiş o an, anladım;
Babalar da ölür, bilmezdim babam.

Sırtımı yasladığım o koca çınar,
Devrilince anladım neymiş ayazı.
Gözümde tütüyor eski zamanlar,
İçimi yakıyor bu onun son vedası.

Ellerim boşlukta, dualar dilde,
Adın geçtikçe bir sızı saplanır.
Kimsesiz kalırmış insan bir günde;
Meğer her veda böyle ağlatır.

Ceketinin kokusu sinmiş odaya,
Sanki birazdan çıkıp gelecek gibi.
Alışamıyor kalbim bu ağır rüyaya,
Yokluğun ömür boyu sürecek gibi.

Ne kadar büyüsem de eksildim şimdi,
Başımı okşayan o el yok artık.
Gidişinle dünyanın rengi de gitti,
Ardında bıraktığın sessiz bir çığlık.

13 Kasım 2026, Recep Altun, Ankara